Een Omega met wat Lotus-goodies vinden jullie heerlijk, maar kan dit voormalige topmodel jullie goedkeuring eveneens wegdragen?
Als merken die groot zijn geworden met kleine auto’s opeens grote luxe wagens gaan bouwen, dan kun je meestal van twee dingen aan: ze zijn gaaf (*dit is een mening) en niemand koopt ze. Denk aan de Volkswagen Phaeton, Lancia Thesis, Citroën C6 en Renault Vel Satis. De gaafste van deze ‘onsuccesvollen’ is wat mij betreft echter de Opel Senator B.
Opel bouwde al langer grote auto’s. Tijdens de oorlog lieten de opperschurken zich rondrijden in Opel Admirals, terwijl Opel met de Diplomat V8 de Europeanen wat onvervalste Amerikaanse swag probeerden te verkopen. Deze Diplomat werd in 1978 opgevolgd door de Senator. Zonder V8, maar wel met een hele rits aan zespitters en natuurlijk achterwielaandrijving.
Zo hoekig als die Senator A is, zo glad is zijn opvolger. In 1986 presenteert Opel de uiterst gestroomlijnde Omega als opvolger van de Rekord en op basis daarvan bouwen ze dit topmodel. De wielbasis blijft met 2,73 meter gelijk, maar van neus tot kont is de Senator bijna twintig centimeter langer. Dankzij een fraaie blokjesgrille, een groter achterste zijruitje, meer chrome en het ontbreken van afgeplatte wielkasten weet Opel knap te verdoezelen dat we hier eigenlijk naar een wat luxere Omega kijken. Sterker nog, de Senator ziet er stiekem gewoon heel bad ass uit.
Daar waar je de Omega nog met weinig vermogende vierpitters kon krijgen, vond je onder de kap van de Senator enkel zes-in-lijn benzinemotoren. Bij Opel heb je de keuze uit een 2.5, 2.6 of een 3.0, maar bij Irmscher doen ze er doodleuk een litertje bij. Deze gigantische 4.0 zespitter is goed voor 272 pk en 387 Nm en is met een top van 255 km/u absoluut Autobahnfähig.
Erg succesvol was de Senator niet, want voor dat geld kocht men toch liever een BMW of Mercedes in plaats van een Opel. Je verwacht het niet. In 1993 viel het doek dan ook voor Opel’s topmodel en moest de nieuwe Omega het voortaan in zijn eentje gaan opnemen tegen de Grote Drie. Heel even leek er nog een Omega V8 te komen, maar op een enkele prototypes en showmodellen na kwam dat project helaas niet van de grond. Sterker nog, zelfs de Omega kreeg geen opvolger. Nog eenmaal probeerde Opel het met de Signum, een wat ruimere Vectra, maar ook dat bleek een mislukking.
Tegenwoordig is de Senator zo goed als uitgestorven. In heel Nederland staan er momenteel drie te koop, waarvan twee van de eerste generatie en maar eentje van het door mij geliefde model. Zelf bij onze Oosterburen staan er nog maar enkele tientallen exemplaren te koop, waarvan de meeste zich ook nog eens in een staat bevinden die doet vermoeden dat het niet nog vele jaren zullen uithouden. Wat mij betreft jammer, want deze Senator is een van mijn guilty pleasures. Maar het eindoordeel is aan jullie, laat het volk spreken!
http://www.autoblog.nl/nieuws/opel-senator-b-gaaf-of-verschrikkelijk-90123?utm_source=headliner.nl&utm_medium=link&utm_term=free&utm_content=textlink&utm_campaign=Headliner.nl
Als merken die groot zijn geworden met kleine auto’s opeens grote luxe wagens gaan bouwen, dan kun je meestal van twee dingen aan: ze zijn gaaf (*dit is een mening) en niemand koopt ze. Denk aan de Volkswagen Phaeton, Lancia Thesis, Citroën C6 en Renault Vel Satis. De gaafste van deze ‘onsuccesvollen’ is wat mij betreft echter de Opel Senator B.
Opel bouwde al langer grote auto’s. Tijdens de oorlog lieten de opperschurken zich rondrijden in Opel Admirals, terwijl Opel met de Diplomat V8 de Europeanen wat onvervalste Amerikaanse swag probeerden te verkopen. Deze Diplomat werd in 1978 opgevolgd door de Senator. Zonder V8, maar wel met een hele rits aan zespitters en natuurlijk achterwielaandrijving.
Zo hoekig als die Senator A is, zo glad is zijn opvolger. In 1986 presenteert Opel de uiterst gestroomlijnde Omega als opvolger van de Rekord en op basis daarvan bouwen ze dit topmodel. De wielbasis blijft met 2,73 meter gelijk, maar van neus tot kont is de Senator bijna twintig centimeter langer. Dankzij een fraaie blokjesgrille, een groter achterste zijruitje, meer chrome en het ontbreken van afgeplatte wielkasten weet Opel knap te verdoezelen dat we hier eigenlijk naar een wat luxere Omega kijken. Sterker nog, de Senator ziet er stiekem gewoon heel bad ass uit.
Daar waar je de Omega nog met weinig vermogende vierpitters kon krijgen, vond je onder de kap van de Senator enkel zes-in-lijn benzinemotoren. Bij Opel heb je de keuze uit een 2.5, 2.6 of een 3.0, maar bij Irmscher doen ze er doodleuk een litertje bij. Deze gigantische 4.0 zespitter is goed voor 272 pk en 387 Nm en is met een top van 255 km/u absoluut Autobahnfähig.
Erg succesvol was de Senator niet, want voor dat geld kocht men toch liever een BMW of Mercedes in plaats van een Opel. Je verwacht het niet. In 1993 viel het doek dan ook voor Opel’s topmodel en moest de nieuwe Omega het voortaan in zijn eentje gaan opnemen tegen de Grote Drie. Heel even leek er nog een Omega V8 te komen, maar op een enkele prototypes en showmodellen na kwam dat project helaas niet van de grond. Sterker nog, zelfs de Omega kreeg geen opvolger. Nog eenmaal probeerde Opel het met de Signum, een wat ruimere Vectra, maar ook dat bleek een mislukking.
Tegenwoordig is de Senator zo goed als uitgestorven. In heel Nederland staan er momenteel drie te koop, waarvan twee van de eerste generatie en maar eentje van het door mij geliefde model. Zelf bij onze Oosterburen staan er nog maar enkele tientallen exemplaren te koop, waarvan de meeste zich ook nog eens in een staat bevinden die doet vermoeden dat het niet nog vele jaren zullen uithouden. Wat mij betreft jammer, want deze Senator is een van mijn guilty pleasures. Maar het eindoordeel is aan jullie, laat het volk spreken!
http://www.autoblog.nl/nieuws/opel-senator-b-gaaf-of-verschrikkelijk-90123?utm_source=headliner.nl&utm_medium=link&utm_term=free&utm_content=textlink&utm_campaign=Headliner.nl